Το ηλεκτρονικό περιοδικό Re-public απευθύνει κάλεσμα για συμμετοχή στο προσεχές αφιέρωμά του με θέμα “Η πολιτική του ‘μη εκπροσωπήσιμου’” (the politics of the unrepresentable).[1] Από τις ταραχές στα γαλλικά προάστεια το 2005 μέχρι τις αντίστοιχες στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2011, από τις πρακτικές της αναστάτωσης και της μετάδοσης των ομάδων χάκερς Lulzsec και Anonymous μέχρι την πολιτική της “κατάληψης των πάντων” που υιοθέτησαν ορισμένες ισχυρές τάσεις του παγκόσμιου κίνηματος κατάληψης, φαίνεται να αναδύεται μια ριζοσπαστική πολιτική δυναμική που, σε μεγάλο βαθμό, δεν μπορεί να μεταφραστεί μέσα από τους υπάρχοντες πολιτικούς όρους και δεν μπορεί εύκολα να εκπροσωπηθεί στην υπάρχουσα πολιτική σφαίρα.


Μια κοινή στρατηγική αυτής της νέας πολιτικής είναι η άρνηση άρθρωσης πολιτικών αιτημάτων αφομοιώσιμων στην υπάρχουσα δημόσια σφαίρα. Η στρατηγική των “μη αιτημάτων” ή των “άπειρων αιτημάτων” αποτελεί την ενσάρκωση μιας έκκλησης για μη διαμεσολάβηση, μια άρνηση άρθρωσης ενός λόγου που ενδέχεται να γίνει αντικείμενο διαμεσολάβησης από τα αντιπροσωπευτικά πολιτικά σώματα (ανεξάρτητα αν είναι φιλο- ή αντι-κυβερνητικά, δεξιά ή αριστερά) και για αποτροπή της τελικής ιδιοποίησής του από τις υπάρχουσες δομές εξουσίας ή της κατάκτησής του από οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα. περισσότερα .. »

Oι εγγραφές της πορνογραφίας στην αναπαράσταση έχουν προβληματοποιήσει τη φεμινιστική γραφή που ήδη από τη δεκαετία του 1970 έχει κριτικά απευθυνθεί απέναντι σε ζητήματα αναπαράστασης του γυναικείου σώματος. Η πιο καθιερωμένη κριτική απέναντι στο πορνό αφορά στην παρουσίασή του ως ετεροσεξιστικό είδος, η εμπορευματοποίηση του οποίου εξυπηρετεί την αντρική λιβιδική απόλαυση, κατοχυρώνοντας στερεοτυπικά την έννοια της επιθυμίας τόσο για άνδρες όσο και για γυναίκες στη βάση πατριαρχικών, έμφυλων και σεξουαλικά επιβεβλημένων κανόνων. Αργότερα, η σημασιολογική χρήση του όρου στράφηκε ως κριτικός στοχασμός απέναντι στην καταστευή της ετερότητας, ως μία κριτική ματιά απέναντι στην κατηγορία του Άλλου. Αυτή τη φορά, η φυλή, η θρησκεία και η τάξη ήρθαν στο προσκήνιο. Από τη Rosi Braidotti [m.s.], που ονοματίζει πορνογραφικό το ντοκυμαντέρ ‘Fitna’ εξαιτίας της ρατσιστικής και ισλαμοφοβικής του αναπαράστασης, μέχρι εκείνων που έχουν ονοματίσει και αναλύσει ως πορνογραφική την πρακτική, αναπαραγωγή και τηλε-θέαση βασανισμού σε στρατόπεδα συγκέντρωσης με ιδιαίτερη αναφορά στο Abu-Ghraib (βλ. Mc Clintock 2009). Κατά αυτόν τον τρόπο, η πορνογραφία χρησιμοποιείται ως μια ʺέννοια-μεταφοράʺ που εμφανίζεται να στοιχειώνει την αυτονομία (τους νόμους του εαυτού) μέσα από την απειλητική ετερόνομη (νόμοι του Άλλου) συναισθαντικότητα (βλ. Nancy 2007). Αναλόγως, σε συζητήσεις σχετικά με την καταναγκαστική σεξουαλική εργασία, η ηδονοβλεπτική ματιά του ανθρωπισμού (ανα)παράγει τους Άλλους του, είτε μέσω της σεξουαλικοποίησης του σώματος, είτε μέσω της αποσεξουαλικοποίησης του υποκειμένου. περισσότερα .. »